Διαθήκη του Πολυχρονίου Α. Καλαμαρά

Διαθήκη του Πολυχρονίου Α. Καλαμαρά

            Σήμερον την 14ην Απριλίου του 1920ου Σωτηρίου έτους ημέραν της εβδομάδος Τρίτην, περί την 5ην ώραν της ημέρας τουρκιστί, ο υποφαινόμενος αρχιερατικός επίτροπος και εφημέριος Νεοχωρίου Οικονόμος παπά-Κωνσταντίνος προσκληθείς παρά του συνεγχωρίου μου Πολυχρονίου  Α. Καλαμαρά, επιθυμούντος ίνα συντάξη την διαθήκη του μετέβην εις ην κατώκει ισόγειον οικίαν του, ένθα και εύρον αυτόν υγιαίνοντα και καλώς έχοντα και παρ αυτώ τους εξής αξιοπίστους  μάρτυρας προσκληθέντας παρ αυτού, κ. κ. Χρυσομάλην Χρυσάφην,  Αναγνώστην Γιάνναρην, Στρατήν Διαμαντήν, Βασίλειον Κωνσταντίνον,  Αργύριον Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνον Γεωργίου, άπαντας ορθοδόξους χριστιανούς, υπηκόους οθωμανούς, κατοίκους Νεοχωρίου, γνωστούς προς αυτόν και προς εμέ και εις ουδεμίαν νόμιμον εξαίρεσιν υποκειμένους, τους οποίους παραγγείλας ίνα φυλάξωσιν απόρρητον παν ό,τι ήθελον ακούσει  παρά του διαθέτου, είπον εις αυτόν να δηλώσει την τελευταίαν, ην έχει θέλησιν διά να συνταχθή το έγγραφον της διαθήκης. Ούτω δε κατέθεσεν ο διαθέτης, ότι γιγνώσκει το πρόσκαιρον του παρόντος βίου και το άδηλον του θανάτου επιθυμώ να διαθέσω την κτηματικήν μου περιουσίαν, ίνα μη αδιάθετος  μείνασα, μετά τον θάνατόν μου γεννήσωσιν αφορμάς σκανδάλων. Όθεν εγκαθιστώ γενικούς κληρονόμους την σύζυγόν μου Μαρίαν, τον υιόν μου Αναγνώστην και την θυγατέρα μου Φραγγούλαν προς ους και  διαθέτω τα ακόλουθα:

Κατάλογος Γενικιωτών εγκατασταθέντων στο Άδενδρο

   

Η Ιστορία μιας αγέρωχης προσφυγοπούλας. Αγαθή Κυρίτση.

Η  Ιστορία μιας αγέρωχης προσφυγοπούλας

Αγαθή Κυρίτση

Σ’ ένα χωριό της Ανατολικής Θράκης στα μεσόγεια της Προποντίδας, όχι πολύ μακριά από τη θάλασσα, με κοντινές πόλεις την Περίσταση, την Ραιδεστό και την Καλλίπολη, γεννήθηκε το 1880 η κ.Αγαθή.

Σε ηλικία μόλις 4 ετών και η αδελφή της 2 (δύο) πέθανε η καλή τους μανούλα, το στήριγμα κάθε ανθρώπου, η καταφυγή, η ζεστή αγκαλιά, η παρηγοριά και μάλιστα σε μια τόσο μικρή ηλικία, που τα παιδιά ζητούν το χάδι, τα φιλιά, την αγάπη, την στοργή την προστασία.

Ο πατέρας καλός, αλλά τι μ’ αυτό! Δεν μπορούσε ν’ αναπληρώσει την μάνα, και καθώς ήταν πολύ νέος ακόμη, ξαναπαντρεύτηκε.

Δεν απέκτησε όμως άλλα παιδιά. Τα χρόνια περνούσαν τα κορίτσια μεγάλωναν χωρίς την ξεγνοιασιά και την χαρά που δίνει η παρουσία της μάνας. ( «μάνα κράζει το παιδί, μάνα ο γιός και μάνα ο γέρος»).

Σαν να μην έφθανε ο ένας καημός, προστέθηκε κι’ άλλος. Ο πατέρας ακόμη νέος αρρώστησε και πέθανε. Εγκατέλειψε και αυτός τον μάταιο τούτο κόσμο.

Οι δύο αδελφές έμειναν μόνες. Και η ζωή συνεχίζεται.

Όταν μεγάλωσαν ήρθαν τα προξενιά τους και παντρεύτηκαν και οι δύο. Απέκτησαν και οι δύο από ένα αγόρι . Τα βάσανα δεν λένε όμως να σταματήσουν. Οι Τούρκοι είχαν ψηφίσει νόμο οι σκλαβωμένοι άντρες να μην πηγαίνουν στρατιώτες, αλλά να εξαγοράζουν την στρατιωτική τους θητεία με χρήματα.

Έτσι η κ. Α. έδωσε ότι είχε και δεν είχε για να εξαγοράσει τη θητεία του άντρα της.

Δεν πέρασε καιρός και οι Τούρκοι σκεπτόμενοι πονηρά καταργήσανε αυτόν τον νόμο.

Τους επιστρατεύσανε όλους και τους βάζανε στον πόλεμο στην πρώτη γραμμή για να σκοτωθούνε ή τους βάζανε σε καταναγκαστικά έργα.

Οδοιπορικό-προσκύνημα στη γη της Αιολίας, της Ιωνίας και της Ερυθραίας

Οδοιπορικό-προσκύνημα στη γη της Αιολίας, της Ιωνίας και της Ερυθραίας με την ομάδα μελέτης και διάδοσης του μικρασιατικού πολιτισμού

«Ανατολής Ίχνη»

7-11 Φεβρουαρίου 2015

         

      Το προσκυνηματικό μας ταξίδι για τη δική μας Μικρά Ασία ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και με ξεναγό το Θοδωρή Κοντάρα, φιλόλογο, μελετητή του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Θα πρέπει να πω από τώρα ότι έχει βαθύτατη γνώση της ιστορίας του τόπου και του ίδιου του τόπου. Γνωρίζει καθετί για κάθε ελληνικό οικισμό.

       Αξημέρωτα ξεκινήσαμε, η ανατολή του ήλιου μας βρήκε κάπου στην Καβάλα. Οι διατυπώσεις για τη διέλευση των συνόρων ολοκληρώθηκαν μέσα στον ελάχιστο δυνατό χρόνο: κάτι περισσότερο από μια ώρα.

      Διασχίσαμε τον Έβρο ποταμό, με τα νερά του να είναι στην υψηλότατη στάθμη, και βρεθήκαμε στην Ανατολική Θράκη. Η χώρα πεδινή, με χαμηλούς λόφους και πολλά νερά, δεν είναι μια γοητευτική περιοχή. Αυτή την εποχή δεν την στολίζουν ούτε τα ανθισμένα ηλιοτρόπια. Αλλά εδώ από το 1854 διεξήχθησαν όλοι οι σημαντικοί πόλεμοι της εποχής, γνώρισε δύο κατοχές (ρωσική και βουλγαρική), έναν καταστρεπτικότατο σεισμό (1912) και ο ελληνικός πληθυσμός της υπέστη κάθε είδους βιαιοπραγίες, διώξεις, εξορίες και δύο διωγμούς μέσα στον 20ό αιώνα. Εξάλλου, ως πρόσφατα, ήταν στρατιωτικοποιημένη ζώνη και οι Τούρκοι φρόντισαν να την αποψιλώσουν.