Η Ιστορία μιας
αγέρωχης προσφυγοπούλας
Αγαθή Κυρίτση
Σ’ ένα χωριό
της Ανατολικής Θράκης στα μεσόγεια της Προποντίδας, όχι πολύ μακριά από τη
θάλασσα, με κοντινές πόλεις την Περίσταση, την Ραιδεστό και την Καλλίπολη,
γεννήθηκε το 1880 η κ.Αγαθή.
Σε ηλικία
μόλις 4 ετών και η αδελφή της 2 (δύο) πέθανε η καλή τους μανούλα, το στήριγμα
κάθε ανθρώπου, η καταφυγή, η ζεστή αγκαλιά, η παρηγοριά και μάλιστα σε μια τόσο
μικρή ηλικία, που τα παιδιά ζητούν το χάδι, τα φιλιά, την αγάπη, την στοργή την
προστασία.
Ο πατέρας
καλός, αλλά τι μ’ αυτό! Δεν μπορούσε ν’ αναπληρώσει την μάνα, και καθώς ήταν
πολύ νέος ακόμη, ξαναπαντρεύτηκε.
Δεν απέκτησε
όμως άλλα παιδιά. Τα χρόνια περνούσαν τα κορίτσια μεγάλωναν χωρίς την
ξεγνοιασιά και την χαρά που δίνει η παρουσία της μάνας. ( «μάνα κράζει το παιδί,
μάνα ο γιός και μάνα ο γέρος»).
Σαν να μην
έφθανε ο ένας καημός, προστέθηκε κι’ άλλος. Ο πατέρας ακόμη νέος αρρώστησε και
πέθανε. Εγκατέλειψε και αυτός τον μάταιο τούτο κόσμο.
Οι δύο
αδελφές έμειναν μόνες. Και η ζωή συνεχίζεται.
Όταν
μεγάλωσαν ήρθαν τα προξενιά τους και παντρεύτηκαν και οι δύο. Απέκτησαν και οι
δύο από ένα αγόρι . Τα βάσανα δεν λένε όμως να σταματήσουν. Οι Τούρκοι είχαν
ψηφίσει νόμο οι σκλαβωμένοι άντρες να μην πηγαίνουν στρατιώτες, αλλά να
εξαγοράζουν την στρατιωτική τους θητεία με χρήματα.
Έτσι η κ. Α.
έδωσε ότι είχε και δεν είχε για να εξαγοράσει τη θητεία του άντρα της.
Δεν πέρασε
καιρός και οι Τούρκοι σκεπτόμενοι πονηρά καταργήσανε αυτόν τον νόμο.
Τους
επιστρατεύσανε όλους και τους βάζανε στον πόλεμο στην πρώτη γραμμή για να σκοτωθούνε
ή τους βάζανε σε καταναγκαστικά έργα.
